Dzieci z otyłością wykazujące bardziej dynamiczne wzorce aktywności fizycznej, charakteryzujące się częstymi zmianami aktywności i niższym czasem siedzącym, miały niższy procent tkanki tłuszczowej i lepszą wrażliwość na insulinę w porównaniu do rówieśników z bardziej siedzącymi wzorcami. Badanie sugeruje, że podejścia uwzględniające dynamikę ruchu mogą być cenne w stratyfikacji ryzyka i rozwoju interwencji w pediatrycznej otyłości.
Źródło: Medscape
Kategoria: Medycyna
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (6/10)