Nowe badania wykazały, że wymarły drapieżnik znany jako „amerykański gepard” (Miracinonyx trumani) nie był spokrewniony z gepardami, lecz był bliskim krewnym pumy, wykazującym zaskakującą elastyczność adaptacyjną. Populacje żyjące na północy, w Arktycznym Jukonie, przetrwały częściowo dzięki diecie opartej na rybach, w tym potencjalnie łososiach, co rozszerza ich znany zasięg o około 20 stopni szerokości geograficznej na północ, podczas gdy południowe populacje polowały głównie na lądzie. Badania genomowe ujawniły również mutacje genetyczne wpływające na rytm dobowy, co sugeruje adaptację do ekstremalnych cykli świetlnych, oraz brak genu receptorowego odpowiedzialnego za odczuwanie smaku kwaśnego, co może wiązać się ze specjalizacją dietetyczną. Odkrycia te rzucają nowe światło na ewolucję, ekologię i przyczyny wyginięcia tego wszechstronnego drapieżnika, wskazując na niską różnorodność genetyczną jako czynnik sprzyjający jego ostatecznemu zanikowi.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Nauka
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)